"Ik zocht een creatieve manier om met mijn financiën om te gaan"

Loes is een vlotte vrouw van 57 jaar, die nog niet zo lang geleden een opleiding Doktersassistente heeft afgerond. Ze kreeg een leuke baan, waar ze helaas al na een paar maanden afscheid van moest nemen. Ze werd ziek en kwam in de Ziektewet terecht. Een hele klap. Door haar ziekte kan ze helaas niet meer zoveel zelf. Haar inkomen daalde en ze werd gedwongen om 'op een creatieve manier met haar financiën om te gaan', zoals ze dat zelf zegt.

'Via het WMO-loket had ik gekeken naar mogelijkheden, maar doordat ik tegen de bovengrens aanzit, moest ik voor veel dingen (bijvoorbeeld huishoudelijke hulp) toch nog behoorlijk veel zelf bijbetalen en dat gaat echt niet.'

Gelukkig zijn er ook andere mogelijkheden. Haar huisarts gaf de tip om op www.aalsmeervoorelkaar.com te kijken. Daardoor zijn er gelukkig wat problemen opgelost.

Match
Via Aalsmeervoorelkaar kwam ze in contact met de 66-jarige Alie de Jong, die zich op de site als vrijwilligster aanbiedt voor allerlei naai,-en verstelwerk. Alie is een actieve vrouw. Ze past regelmatig op haar kleinkinderen en is handig met de naaimachine. 'Nadat ik een informatie-avond had bijgewoond van ZorgvoorElkaar, besloot ik mijn vaardigheden via de site aan te bieden', legt Alie uit.
Alie: 'Ik doe graag naaiwerk voor mensen die het zelf niet zo breed hebben. Het laten plaatsen van een nieuwe rits in een broek of winterjas kan nog best prijzig zijn. Ik vraag alleen een vergoeding voor de rits, het werk doe ik gratis. Dat scheelt toch een hoop, zeker als je een gezin hebt.'

Vanuit het diaconaal werk is het helpen van de medemens altijd onderdeel van Alie's leven geweest. Vrijwilligerswerk is een logisch vervolg. Zo is Alie één keer per maand – samen met een aantal dames – te vinden in Stichting Ons Tweede Thuis in Aalsmeer, waar ze allerlei herstelwerkzaamheden verricht aan kleding van bewoners. Trots vertelt Alie dat ze in het verleden kleding heeft gemaakt voor o.a. een dame met een lichamelijke handicap en een dame die door reuma bedlegerig was.

Loes is inmiddels geholpen met een herstelde spijkerbroek en de gordijnen op de slaapkamer zijn gezoomd. 'Die hingen er al een hele tijd, maar nog steeds met speldjes onderin de zoom', zegt Loes lachend. 'Zelf ben ik niet zo handig op de naaimachine. Bovendien mis ik er door mijn ziekte de energie voor.' 'En voor mij is het een kleine moeite', voegt Alie eraan toe.

Geven en ontvangen
Voor Loes is hulp vragen en ontvangen soms moeilijk: 'Vooral in het begin, omdat ik toch door m'n slechtere gezondheid daartoe werd gedwongen. Dat kan best lastig zijn, maar het is een acceptatieproces. Daarnaast realiseer ik mij ook dat mensen het fijn vinden om wat voor elkaar te doen.'

Dat laatste heeft ze ook zelf kunnen ervaren. Doordat regulier werk niet meer lukt, doet ze vrijwilligerswerk. Zo past ze één keer per week op een hondje, wiens baasje meer buitenshuis is gaan werken. Het hondje is al wat ouder en heeft niet meer zo'n behoefte aan lange wandelingen, maar hij houdt wel van gezelligheid, dus is de 'match' met Loes een perfecte. Loes: 'Ik geniet van het gezelschap, bovendien is het een goede stimulans om te bewegen en naar buiten te gaan, ook op dagen dat het wat minder gaat.'

Daarnaast maakt Loes deel uit van het jeugdteam van het Crown Theater, allemaal vrijwilligers: 'Ik help op kantoor. Uiteraard met de voorwaarde dat mijn gezondheid het toelaat. Daar kan ik helaas niet dagelijks op vertrouwen'. Ook is Loes één keer per jaar begeleider voor Stichting Vier het Leven. 'De dankbaarheid van de mensen na zo'n dag, is hartverwarmend', zegt Loes met een glimlach op haar gezicht.

Alie en Loes praten nog wat na en dan is het tijd om afscheid te nemen. Het was een leuk gesprek met twee enthousiaste dames die weten hoe bijzonder het is om hulp te geven én hulp te ontvangen.

Natasja Groeneveld