Verhaal van Johannes en René

'Van thuis zitten wordt een mens alleen maar lui. Dan doe ik liever iets voor een ander.'

Ik heb een afspraak met meneer Menziga en René. Na een druk op de bel hoor ik Mendie al, de hond van meneer Menzinga. Eenmaal binnen, zie ik een grote hond met een lieve kop en aandoenlijk bruine ogen. Sinds 2,5 jaar het 'nieuwe meissie van meneer Menzinga', zoals hij later trots zegt. Het is duidelijk dat die twee gek op elkaar zijn.

Meneer Menzinga, Johannes mag ik ook zeggen, is 78 jaar jong en komt oorspronkelijk uit Groningen. 'Uit de provincie', zoals hij zelf zegt. Hij kwam in eerste instantie in Amsterdam terecht, waar hij bij de post ging werken. 'Men zat te springen om personeel, er kwamen zelfs jongens uit Limburg en Brabant! Maar ik had het in Amsterdam wel al snel bekeken. In de stad wonen, dat is helemaal niets voor een boerenjongen'.

Stijfkoppig?
Al snel verhuisde hij naar Aalsmeer. Hij woonde met zijn vrouw, ook uit Groningen, boven het Boekhuis in de Zijdstraat. Naast het Boekhuis zat toen het postkantoor. Het jonge stel kreeg drie kinderen; een zoon en twee dochters. 'Maar ik zie m'n kinderen eigenlijk nooit', zegt Johannes. 'De deur staat altijd voor ze open, maar ik ga ze niet achter de kont aan lopen. Ik wil ze niet opschepen met mijn problemen. Maar misschien ben ik dan wel een typisch stijfkoppige Groninger, dat weet ik niet hoor', zegt Johannes. Hij mist z'n kinderen op sommige momenten wel.

Meneer Menzinga woont met plezier in zijn appartement bij het Seringenpark. Maar wat hem betreft is het daar te rustig. Hij zoekt dan ook regelmatig de mensen op en gaat onder andere mee met de Zonnebloem. Daarnaast gaat Johannes elke dag even langs bij een buurvrouw. 'Ik doe af en toe een boodschapje voor haar of we drinken een kopje koffie en maken een praatje.' 'Eigenlijk ook een soort mantelzorg!', zegt vrijwilliger René tegen Johannes.

Vroeger had Johannes geen tijd voor vrijwilligerswerk. Hij had zijn werk, zijn gezin en zijn vrouw leed aan MS. 'Dan heb je je handen wel vol', zegt Johannes,'dat was een moeilijke tijd.' Zij vrouw stierf uiteindelijk op 61-jarige leeftijd.

Als Johannes ergens hulp bij nodig heeft, klopt hij bij Vita aan. 'Bijvoorbeeld voor een klusje in de tuin.Ik kan veel niet meer zelf, m'n lichaam werkt helaas niet meer zo mee', zegt Johannes. Onder andere om deze reden is Vita, via Zorgvoorelkaar.com, gaan zoeken naar een maatje. 'Anders zit ik steeds alleen hier', zegt meneer Menzinga. 'Bovendien, als er wat met mij gebeurt, als ik ziek wordt, of ik kom te overlijden, dan moet iemand wel voor m'n hond kunnen zorgen of de begrafenis regelen. Het is fijn om te weten dat dat nu geregeld is.'

'Het is zo vreselijk fijn om te doen'
Johannes is 'gelinkt' aan René Gieltjes, een 57-jarige IT-er uit Uithoorn, die nu elke week op bezoek komt. René helpt Johannes waar nodig, maar komt ook voor de gezelligheid.

René: 'Meestal gaan we wandelen met de hond. Ik vind alle dieren superfijn, dus ik geniet van deze bezoeken. Als ik straks weer een baan heb en ik kan niet meer wekelijks op bezoek komen, mag Johannes mij altijd bellen als er wat is, dat is geen probleem.'

René heeft meer dan dertig jaar ervaring in de IT-wereld. Na zeven reorganisatierondes moest ook René eruit. Hij zat toen een tijdje zonder werk en heeft vrijwilligerswerk gedaan. Mensen helpen met de computer, mantelzorgers ontlasten, maar ook hospice-werk, wat hij nog steeds graag doet. "Ik lees erg veel over leven na de dood. Maar bij de mensen thuis kwam het niet verder dan de 'D' en de 'K'. Ik ben toen gaan zoeken of ik daarin iets kon gaan doen, ik dacht aan stervensbegeleiding. Maar ik heb een technische achtergrond en dus geen scholing op dat vlak. Toen zag ik dat men hopspice-vrijwilligers zocht en ik heb mij aangemeld. Ik kreeg een opleiding VPTZ (Vrijwilliger Palliatieve Terminale Zorg) en ik ben in die tijd ingewerkt in hospice Thamer Thuis.'

In 2012 kreeg René weer een baan, maar hij bleef elke week een avond als vrijwilliger een dienst doen in de hospice. 'Het is zo vreselijk fijn om te doen', zegt hij. 'Ik ben nu weer op zoek naar een nieuwe baan. In de tussentijd wil ik eigenlijk de hele week vrijwilligerswerk doen, maar ik kan het niet opvullen met alleen diensten in het hospice. Ik ben op zoek gegaan naar andere organisaties zoals Vita en Mantelzorg en Meer. 'Vrijwilligerswerk is een goede manier om jezelf aan de gang te houden. Van thuis zitten wordt een mens alleen maar lui', zegt René. 'Dan doe ik liever iets voor een ander.'

SBS6 en herinneringen
'Ik dacht, je komt met een heel programma van SBS6 hier voor de deur!', lacht Johannes als ik zeg dat ik het gesprek ga afronden. We praten nog wat na en meneer Menziga komt met mooie herinneringen aan zijn tijd als postbode in Aalsmeer. 'Ik liep de Oosteinderweg, Aalsmeerderweg, Plan Zuid. Ik zat op het dorp, soms in Kudelstaart. Als er iemand ziek was, moest je die dienst ook wel eens overnemen. Had je een nachtdienst, meteen een dagdienst erachteraan, dat voel je wel!'

'Toen ik voor het eerst in Aalsmeer kwam, moesten wij de AOW nog uitbetalen. Dan kreeg je een tas vol met enveloppen waarin de AOW van de mensen zat. En dat naast de gewone post hoor! Dat bracht je gewoon rond. Ik liep zo met een paar duizend gulden rond! Dat waren lange, maar leuke diensten, want ik kreeg vaak een kopje koffie bij de mensen en ze wilden een praatje maken.' Johannes kijkt daar met plezier op terug.

Prachtige herinneringen aan een tijd waarin veel dingen anders waren. Hard werken voor je geld en je eigen boontjes doppen. Je werd gehard door het leven en daar weet Johannes alles van.

Bedankt heren, voor jullie indrukwekkende verhaal.

Natasja Groeneveld